Son Kuşlar

Son KuşlarSait Faik Abasıyanık “Son Kuşlar” öyküsünde, kış aylarına hazırlanan Ada hayatını anlatır. “Havada ve denizde tirşe maviliğin üstünde birtakım esmer damlacıklar görünürdü.” diye betimler son kuşları.
Usta kalemiyle, ökselerin yapışkanını, zengin bahçeleri için sökülen çimlerin kokusunu hissetirerek çamurlaşan ada sokaklarında gezdirir bizi. Ada halkı ve kuşları ile tanışırken vedalaşmanın duygusal rüzgarı ile savrulur, esmer leke olur, mıhlanır kalırsınız ökseli alçak bir dala.
“Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak. Benden hikayesi.”
Bu son satırları okuduğunuzda aklınıza “Akşam beş otuz beş vapurunun arka tarafında yerleştirdiği iskemlesinde,“ ökselerinden kurtulmuş kuşlara mülayim gözlerle bakan krom dişli adam gelir. Bir de Ada’nın son kuşların ardından büründüğü hüzünlü sessizlik…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s