Gezi Parkı Öyküleri 1 – Sevdiğine Benziyor İnsan

Sevdiğine-Benziyor-İnsanŞehir yoğun, boğucu, kalabalık, itiş-kakış, aceleci, tatminsiz, egolu, yüksek sesli, gürültülü, gölgeli, yüksek, çok yüksek. Zihin bu tempoyu kaldıramadığında sakinlik arıyor, dışarıda durmak, farklı bir yerden bakmak istiyor olduğu yere. Aranılan huzuru doğa veriyor cömertçe. Bir ağaç arıyor insan, ya da bir dalga. İşte o zaman ya sahile iniyor adımlar, ya da bir parka.

Huzuru Gezi Parkı’nın ağaçlarında bulan bir annenin öyküsüdür Sevdiğine Benziyor İnsan. 

“Ben böyle, her gün aynı masada oturunca, yanımdaki sandalye yıllardır boş, oturunca, elimi uzatınca, o gün uzatamamıştım, atlas sedirinin saçlarına dokununca, oğlumun saçlarına dokunmuş gibi olurdum. Hışır hışır bir konuşma başlardı ağaçlar arasında. Akçaağaçların gövdelerine yaslanıp dinlerdim onları. Önceleri sadece dinledim. O kadar çok dinledim ki sonunda sesim onlarınkine benzemeye başladı. Ağzımı açtığımda, kendi sesim değildi duyduğum. Yaprağın, dalın birbirlerine sürtünüşüne benzer bir sesti. O sesimle konuştum onlarla.”
Berna Durmaz, Bağzı Şeylere Öyküler

Sevdiğine-Benziyor-İnsan2

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s