Ölüm

Yucel-Balku-Sukut-Ayyuka-CikarÖLÜM: ” Kaldı ki, ölüm o vakitler her yerde kendiliğinden biten bir karaçalıydı. Meşru ve yakındı. Tavanların yavrulaması kadar sık, çoğul ve doğaldı ölüm. Hemen her gün birileri ölürdü. Yaşlılıktan, hastalıktan, aşırı gençlikten, aşktan ve akla gelebilecek her sebepten ölürdü insanlar. Başımızı yastığa bir ölümün kederiyle koyar, ertesi sabah yeni bir ölümün şaşırtmayan yasıyla uyanırdık. Ama bilirdik: Güneşin batışı kadar doğaldı ölüm. Uyanırsınız, birinin öldüğü haberi gelir. Mevsim kışsa bu haber daha da üzücüdür, karın altında donmuş, taşlaşmış bu toprak, mermer yüreğini yumuşatarak ayrı bir iştah ve gönülle kabullenir sanki. Ama olur, yaşanır, ölünür, otların yeşerip kuruması kadar doğaldır hepsi de. Biz tabiatın içinde olup biten her şeyi zaten kabul ederdik.” Horozlu Ayna, Yücel Balku

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s