“Bahar Katar mısın Ömrüme?”

Dönmüştüm. Her dönüşte olduğu gibi bir parçamı arkada bırakmıştım. Eksiktim.
Memleket birçok sesin ortasında sessizdi.
Sokaklar daha gri, sanki her yer daha tozluydu.
Evimin arka duvarında yükselen beton gibiydi kalbim.
Suskun halim kalbimin sedasıydı, hüzün sarmalında seni hatırladım.
Benim gibi bakardın meseleye biliyorum, umurunda olmazdı memleketin hali. Ümitsizdik.

Sokak

Nazım’ın da senin için dediği gibi,

“Ve belki de bedbinliği, ümitsizliği çıkar yol görememesinden ileri geliyor.”

Çıkar yol yok, bilirim. Çıkmaz hiçbir yol sana. Olan olur.

Ah be, Sait Faik Usta!

“Önümüzde hayat… Her gün başka bir uykuya yatıp, başka rüyayı göreceğiz,” cümlene sığındım bu dönüşte.

Bahar katar mısın ömrüme?

Bahar

“Sorumsuz avare” demişler sana, bana da öğretir misin? “Ormanda uyku” uyumayı? Uyku sonrası hayal ile gerçeklik arası kulaklarında mavi küpeler olan kızların yanına uzanmayı. Ya hiç öğrenemediğimiz kahkaha atmayı?

Harika UygurHarika Uygur
İpekli Mendil Yazarı

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s